داستان کوتاه « قی م تی ها» / کیوان کیخسروپور
داستان کوتاه « قی م تی ها» /   کیوان کیخسروپور
خورشید بر پهنه سربی سوزان آسمان از اضطراب میسوخت. بربلندای تپه ضد هوایی با چشمانی پر از سوءظن به آسمان می نگریست . باد ولگرد سوت زنان در خیابانهای شهر ویرانه می گشت .گاه در خانه ای را به هم می کوفت و گاه دفتر خاطراتی راکه گوشه ای افتاده بود ورق میزد
 

برای خواهر شهید م  مهرانگیز
 خورشید بر پهنه سربی سوزان آسمان از اضطراب میسوخت. بربلندای  تپه  ضد هوایی  با چشمانی پر از سوءظن به آسمان می نگریست . باد ولگرد سوت زنان در خیابانهای شهر ویرانه می گشت .گاه در خانه ای را به هم می کوفت و گاه  دفتر خاطراتی راکه گوشه ای افتاده بود  ورق میزد . باد دور خود می چرخید و می گذشت .ضمیر کوچه ها ازصدای عابران تهی شده بود .مر گ در نگاه پنجره ها فریاد خاموشی داشت .شهر یک کابوس بود .بر تلی از ویرانه ای .مرد خاک الوده و عرق کرده سر بلند کرد.ساعت مچی زنانه ای را که عقربه هایش متوقف شده بود به شدت در مشت فشرد .غبار را از روی صفحه ساعت پاک کرد. لبخندی زد و بعد دیوانه وار خندید .دوباره شروع به کندن کرد . نسیم چو ن دوشیزه ای مهربان  لحظاتی او را نوازش داد .صدایی مرد را به هراس انداخت که "میگ ها امد ن ؟ " یک لحظه قلبش ایستاد .اما نه صدای ماشینی بود که از انتهای جاده کمر بندی بسرعت می امد .مردی از درون ماشین فریاد کشید:
 -از شهر بر ین بیرون  مبادا دوباره بمباران بشه .......
 با دور شد ن ماشین صدا نامفهوم شد .بی اختیار دستی تکان داد .سکوتی جهنمی حاکم شد . به آسمان نگریست .خبری نبود .بر تپه ضد هوایی به دور خود می رقصید .به انسوی خیابان نگاه کرد . پیرمردی با دو زن در خرابه ها جستجو می کردند و هر از چند گاهی چیز ی در زنبیل هاشان می انداختند .  باد حرفهای انان را بریده بریده می اورد:  
. - امروز رو شانسیم .... ها .... کجا                                                                                                         -  اره .
     مرد  دوباره شروع به کند ن کرد  .خاک را بی امان می کند .نفس در سینه زمان حبس شده بود .صدای چند تیر ضد هوایی او را به خود اورد .نمی خواست به آسمان نگاه کند .اما نگاه کرد .نه خبر ی نبود .نمی خواست به اطرافش نگاه کند . اما دید که پیر مردی لنگ با دو زن سیاهپوش به این سوی خیابان امدند . شقیقه هایش به شدت می زد .نفس عمیقی کشید .دیگر هیچ چیز مهم نبود .مگر بود ؟ از خودش پرسید .پیر مرد و زنها از صدای ضد هوایی ترسیده بودند .پس از لحظاتی صدا ی آژیر خطر در تمام شهر پیچید . چون زوزه ی گرگی گرسنه در زمستانی سرد .خسته با خودش گفت:
- همینها هم که پیدا کردم کافیه .
 از تل خاک و اوار پایین امد و پای دیوار مخروبه نشست و تکیه زد .دو زن یکی لاغر وتکیده وان یکی که از فرط چاقی به زحمت راه می رفت از جلو یش رد شدند . بی انکه به او نیم نگاهی بیاندازند . 
  :یا مولا !                                                                                                                                                                                                                                                                                    پیر مرد لنگ ابله رو به دنبالشان می امد .  بقچه ای را به شد ت در بغل می فشرد .به مرد نشسته که رسید دلسوزانه گفت.
 - ضد هواییه . مگه نشنفتی؟! .الانه میگ ها میان ....
 مرد نشسته جواب نداد .مرد لنگ با سماجتی بیشتر و صدایی بلند تر گفت :
-با توام . مگه از جان خودت بیزاری که اینجوری بی خیال ولو شدی ؟!
.چشمان پیر مرد لنگ ابله رو چرخید و بر زنبیل کنار مرد که پارچه ای روی ان افتاده بود خیره ماند .لبخند موذیانه ا ی زد . دندان های زرد و چرکین پیرمرد بیرون زد . پرسید:
 -ها حالا ملتفت شدم . چیزی گیر ت امده نمی خوای با ما بیای ؟
.سکوت مرد او را لجوج تر کرد . در سکوت مرد چیز مرموزی بود . برای اینکه اطمینان مرد را جلب کند گفت:
 - من یه  دستبند طلا با این قاشق چنگالهای نقره را پیدا کردم.
 گره  بقچه را باز کرد . شتابزده  آنها را بیرون آورد و جلوی چشمان مرد گرفت . 
- می بینی ؟ ها ؟
   سکوت مرموز مرد او را بیش از پیش تحریک میکرد .یکی از زنها که حالا دور شده بود فریاد زد:
-راه بیف .حالا چه وقت خوش و بش کردنه ؟!.
  - الانه میام . شما برید . میرسم بهتان .
 پیر مرد در چشمهایش خیره شد . شاید می خواست راز سکوتش رادر نگاهش بخواند .مرد به نقطه ای دور خیره شده بود و گویی در جای دیگری سیر میکرد .هیچ جوابی در نگاهش خوانده نمی شود .پیرمرد لنگ ابله رو به زنبیل خیره شد .شاید می خواست حد س بزند درون ان چیست؟!با خود گفت :
 :  باید چیز قیمتی پیدا کرده باشه . نمی خواد لو بده . ناکس؟
 لبخند موذیانه ای زد و پرسید:
 : چیز قیمتی ای پیدا کردی . مگه نه ؟!
  مرد جوابی نداد . پیرمرد ناخودآگاه فریاد کشید :
 - بابا ما که بخیل نیستیم  یا نمی خوایم لو ت بد یم  . هرچی پیدا کردی مال خودته .
 مرد نشسته گویی از عالم دیگری می امد . نگا ه سرد ش را به پیرمرد انداخت .زیر لب زمزمه کرد:
 - اره خیلی  قیمتی ان .
انگاه زنبیلش را پیش کشید و به داخل ان دست برد . چشمان پیرمرد حریصانه  له له میزد . مرد دستش را همراه جسمی بیرون اورد و گفت : 
 این دست بریده مال پسرمه ..... این پای تا قوزک مانده مال زنمه .....اما این عروسک  پاره پوره نمیدانم ؟... نمیدانم مال کیه ؟ .... مال تو نیس ؟! ... مال من نیس؟!... واین چشمهای از حدقه در آمده مال .....
پیرمرد با دهان باز مانده وچشمانی ازوحشت دریده سنگ شده بود .هیچ نمی شنید .  مدت زمانی   به دستان مرد خیره ماند.  به خود آمد . چند قد می عقب عقب رفت . افتان و خیزان شروع به دویدن کرد .ضد هوایی ها بی امان می غرید ند .  هواپیماها رسیدند . مرد قیمتی هایش را بر سینه فشرد و چشمانش را  بست.
                                                                              
اطلاعات شما ذخيره شود ؟