جلیل آهنگرنژاد
در ابتداي ورود به چهارمين سالگي نشريه ، قبل از هر چيز از تمامي عزيزاني كه به هر نحو ممكن سعي در شكوفايي صداي آزادي داشته اند قدرداني نمايم و اما به اين بهانه ي سالگشت مي شود دريچه اي به برخي مشكلات گشود :
زمين روزگاري در سيطره ي نام امپراطورها ، قهرمانهاي خيالي ، اسطوره اي و واقعي بود . مردم نيز اين گونه شخصيتها را تابو وار دوست مي داشتند و بي اذن آنان حتا در عالم خيال دل به كينه ي آنان نمي بستند . اما امروز روزگار تازه اي بنا شده است . امروز امپراطورهاي ديكتاتور را با آن يال و كوپال نمي توان ديد و حتا ديگر قابل تصور هم نيستند . ديگر نيازي به حضور سلاح نيست . برنده تر از تمام سلاح ها ، سلاح رسانه است كه مي توان آن را در خدمت به مردم به كار گرفت. امروز غول هاي رسانه اي بسياري از معادلات زندگي بشري را تحت سيطره دارند و باعث و باني مانايي و ادامه ي حيات هر انديشه و فرهنگي مي شوند.
.پس بي راه نيست كه دنياي امروز را عصر رسانه ها ناميده اند . دنيايي كه در آن با سرعتي عجيب تمام داده هاي خبري رد و بدل شده و تازه ترين خبر در يك چشم به هم زدن به سراسر دنيا منتقل مي شود .بي هيچ شكي زمين در سيطره ي رسانه هاست . اين رسانه ها هستند كه براي زمينيان به گونه اي تعيين تكليف مي كنند . اين واقعيت را بايد بي انكار پذيرفت كه كساني در اين عرصه پيروزند كه رسانه هاي موفقي در اختيار داشته باشند. عموما كشورهاي جهان سوم از اين مسائل يا غافلند يا ناخواسته تن به بيزاري از اين امكان سپرده اند . كمي اين سو تريعني در ديار ما تعريف از رسانه خيلي متفاوت تر است . رسانه آشنا نيست . در ديار ما اهميت و نقش رسانه براي متوليان امور جا نيفتاده است و شايد گاه بيشتر از هر چيز روزنامه اين گونه معنا مي شود : مشتي كاغذ كه در آن جدول و جود دارد و گاهي اوقات آگهي خريد يا فروش و يا .... . امروز كسي براي اين مهم كه ركن چهارم دموكراسي اش خوانده اند ، وقعي قائل نيست . رسانه اي كه مي تواند همپاي صنعت براي يك جامعه كارساز و تاثير گذار باشد ناخواسته به وادي نسيان پيوسته و عدم تعامل ويا حداقل كم رنگي اين تعاملٍ مديريت فرهنگي ، سياسي و.. با نشريات و يا شايد عدم درك صحيح از آن ،مطبوعات را دچار رخوت كرده است . نشرياتي كه مي توانند از رسانه هاي تاثير گذار در جهت آباداني و پيشرفت جامعه باشند و بناي جامعه اي شاد ، اميدوار ، تلاشگر و... را پي ريزي نمايند، امروز در اين سامان به سويي كشيده شده اند كه تنها به بقاي خود فكر مي كنند و غم مسائل مالي و ... ناي نفس كشيدن آنان را بريده است . شك نكنيم واين نكته را منصفانه بپذيريم كه اين مسائل ريشه در فرهنگ ما دارد .
سالهاست كرمانشاه از فقر مديريت فرهنگي رنج مي برد و فرهنگ نيز همسو با اين فقر كوچه هاي رخوت و سستي را مي پيمايد . كرمانشاهي كه سابقه ي مدنيت آن و نيز كارهاي سترگ فرهنگي اجتماعي و. .. در آن ريشه در اعماق تاريخ دارد ،اكنون شايسته نيست كه ابزار هاي القاي فرهنگي اش به حد پايين ترين استانها برسد . اصفهاني كه اين سالها به ابهت فرهنگي اش غبطه مي خورند ، سابقه ي فرهنگ-شهري اش به صفويه مي رسد . اما ما در كجاي تاريخ ايستاده ايم ؟ آيا مي توان توجيه كرد كه ما گونه گوني فرهنگي و... نداريم ؟ آيا مي توان گفت كه فرهنگ بومي كرمانشاهي چيزي براي گفتن ندارد ؟ آيا مي توان گفت ...؟ البته اين نگاه هرگز به سوي يك شخص خاص نشانه نمي رود .
از زاويه ي ديگر كه به اين امر مي نگريم ، مي بينيم سالهاست كه يك رابطه دوسويه ي ثمر بخش با مطبوعات شكل نگرفته است . البته گاه با برخوردهاي سليقه اي يكي دf نشريه را همگام خويش ديده اند كه استثنا به حساب مي آيد . راستي چرا بايد اين گونه باشد ؟ توجيه اين امر از سوي متوليان چيست ؟ هيچكدام از اهالي رسانه ي مكتوب و مديريت استان بر اين باور نيستند كه ديگري براي خدمت به اين استان نيامده است . ما مي دانيم مديريت استاني و زير مجموعه ي آن واقفند كه نشريات براي كمك به بهبود فضاي جامعه آمده اند اما در عمل متاسفيم كه اين همگامي شكل گرفته است .
تاكيدي كه مسئولين محترم نظام به تقويت روابط عمومي هاي ادارات دارند ، هنوز براي اين سامان تبيين نشده و يا احتمالا برداشت هاي شخصي صورت گرفته كه با روح علمي روابط عمومي ها و نگاههاي درست آنان متفاوت است .
از ديگر سو رعايت جايگاه اصحاب رسانه امري جدي است كه بايستي مسئولين به آن توجه ويژه داشته باشند در پايان نيز متذكر شوم كه غفلت از فرصت ايجاد شده به وسيله ي مطبوعات استاني نمي تواند به فردا ها ي روشني ختم شود كه موجب افتخار نام كرمانشاه و كرمانشاهي باشد .اگر در شهر كس است ، يك حرف بس است يا علي .
جلیل جان دوست گرامی مطلب شما خواندم و باید بگویم نوع نگاه شما کاملا مورد تایید بنده نیز هست . با احترام بابک صحرانورد