در آيين ايرانيان باستان آغازگر نويد بخش ترين، دلنوازترين ايام سال يعنى حلول بهار طبيعت، عيد نوروز ناميده
شده است. زيرا حيات نباتات نو مى شود وروزى حيات بخش آغاز مى گردد. اين ايام نه تنها طراوت وشادابى
درختان و گياهان را به دنبال دارد بلكه تمام موجودات روى زمين از اين لطافت بهره مند مى شوند و حيات آنها نيز
در پيوند با حيات طبيعت نومى شود.
انسان نيز از اين قاعده بيرون نيست زيرا فطرت آدمى با اين طراوات وشادابى
سازگار است وهر فطرت سليم و بيدارى آن را درك مى كند وسازنده آن را تحسين مى نمايد. از آنجا كه دين
الهى كه بواسطه پيام آوران راستينش بر اساس فطرت آدمى از جانب خداوند براى هدايت انسان آمد مى توان
پيوند ميان عيد نوروز وارزشهاى دينى را بهتر دريافت زيرا نوروز حاكى از واقعيت هاى فراوانى است كه در عالم
محسوس ومعقول به چشم مى خورد. مفاهيم دين نيز با تذكر به بشر در زمينه ى توجه به طبيعت وراز ورمزى كه در
آن است مى خواهد انسان را به نظم وزيبايى هاى هستى متوجه سازد تا پى به خالق يگانه برده ودرمسير خداگرايى
وخدا شناسى فطرى گام بردارد وراز ماندگارى دين خدا واثربخش آن در طور تاريخ نيز همين است كه با فطرت
بشر پيوند دارد و آنچه كه خواست فطرى بشر باشد آدمى آن را مى پذيرد وهيچ گاه نمى تواند از آن سر پيچى كند
مگر اينكه موانع پرورش بُعد فطرى او موجب انحرافش ازمسير فطرت سليم گردد. مثل فرعون و نمرود وقوم نوح
وقوم لوط و ... در قرآن كريم نيز انسان ها از راههاى گوناگون دعوت به تفكر در نظام آفرينش شده اند تا به توحيد
و يگانه پرستى روى آورند يكى از اين راهها توجه به مظاهر طبيعت است بويژه هنگامى كه خداوند انسان را توجه
مى دهد به حيات پس از مرگ مى فرمايد همانگونه كه طبيعت با ريزش باران دوباره جان مى گيرد وزمين مرده
زنده مى شودف انسان نيز پس از مرگ حيات ديگرى دارد وهمانگونه كه در بهاران ساقه ها و برگ هاى خشك
درختان و گياهان جان تازه مى گيرد، انسان نيز مرگ مطلق ندارد و پس از اين مرگ طبيعى، به حيات در عرصه ى
ديگرى دست مى يابد همانند بذرى كه پاييز وزمستان را سپرى مى كند ودر بهار جوانه دهد وجان گيرد در بسيارى
ازاين آيات خداوندمتذكر مى شود كه اين ناشى ازقدرت خداى يگانه است كه خود مرگ و نيستى ندارد.
بر اين اساس توجه به نوروز و شادى كردن انسان با شاد شدن طبيعت نه تنها مخالف دين نيست بلكه عين ديندارى است
البته اگر درآميخته باخرافات و اعتقادات سست و بى پايه وساس نشود كه البته در فرهنگ عامه ى مردم برخى
واقعيت ها به دليل اطلاعات اندك ازريشه واساس آن ها در قالب مسائل ضد عقل وخرافى پذيرفته شده است كه
با روشنگرى وهدايتگرى عالمان اين اعتقادات پالايش خواهد شد. با توجه به اين مقدمه مى توان نتيجه گرفت كه
در دين ما نه تنها مخالفت با جشن وسرور به مناسبت آغاز بهار نيست بلكه دلايل محكم فراوانى از آيات وروايات
ازيكى ازاصحاب خاص امام « زاد المعاد » و سخن بزرگان دين وجود دارد مبنى بر تاييد اين عمل نيكو ازجمله: در
صادق (ع) به نام معلى بن خنيس روايت شده است كه وى گفت در آغاز نوروز به خدمت امام صادق (ع) رسيدم
آن حضرت فرمود آيا اين روز رامى شناسى، گفتم فدايت شوم اين روزى است كه فارس آن راگرامى مى دارد
ودر آن روز به همديگر هديه مى دهند.
امام فرمود سوگند به بيت عتيق كه در مكه است، اين امر تفسيرى دارد كه
برايت نقل مى كنم. اى معلى نوروز روزى است كه خداوند از بندگان خويش عهد وپيمان گرفت كه او را عبادت
كنند و برايش شريكى قرار ندهند وبه فرستاد گانش ايمان بياورند ونيز اولين روزى است كه خورشيد در آن طلوع
كرد و باد در اين روز براى اولين بار وزيد وگلها نيز در همين روز شكوفا گردند و اين روزى است كه كشتى نوح
بركوه جودى قرار گرفت وهزاران نفر را كه خداوند امر كرده بود بميريد، زنده كرد. در نوروز بود كه جبرئيل بر
پيامبر (ص) نازل گشت و در اين روز بود كه پيامبر اكرم (ص) حضرت على (ع) را بردوش گرفت تا بتها را بشكند
و همينطور حضرت ابراهيم (ع) دراين روز بت ها را شكست ودراين روز پيامبر(ص) به اصحاب خويش دستور داد
تا با على (ع) بيعت كنند و ...اين روايت وروايات متعدد ديگرى كه در بحارالانوار علامه مجلسى نقل شده است
حاكى تاييد عيد نوروز در دين مبين اسلام است.