در هيچ دوره اي از ادبيات سابقه نداشته است كه با زبان طنزبه شكل جدي شعر نوشته شود و آب از آب تكان نخورد بعد از نيما شعر فارسي عرصه آزمون وخطا بوده است وتاكنون نيز به اين سياق كار صورت مي گيرد تئوري هاي جان دار وديگرگون بسياري ارائه شد بعضي ها دستخوش تغييرات اساسي شده ومعدودي نيز به علت صعب العبور بودن به علت عدم امكانات واسباب ذهني وزباني از سوي ديگران در امان ماند ما طي دوران پس ازپارينه نيمايي با تاثر از تغييرات شيميايي پس از مشروطه بيش از هردوره اي توليد شعري داشته و اين توليد نيز بسيار تاثير گزار بوده است تنوع ساختاري بسيار در ساحت معنا وزبان بوده وذائقه هاي مختلفي را برآورده مي كنند
در اين طوره حكومتهاي شعري از هم پاره شد وشعر فارسي بين چند نفر تجزيه شد وبصورت فدرال اداره گرديد يعني جريانات شعري شاملويي /ديگري/جنوبي ها/رويايي /براهني و باباچاهي؟!
اين تقسيم بندي را سرانگشتي انجام دادم تا در روزگاري كه براهني وحواريونش بر اريكه رسانه نشسته بوده و وكليه منافذ غير همخوان وهمنام را بسته تا شعري يك دست مخصوصا در دهه هفتاد به مخاطب ارائه دهندكه اين اتفاق وموفقيت نيز ديري نپاييد و تبديل به وضعيتي عادي وبدون ارجحيت گرديد
واما درباره روزگار شاعري علي باباچاهي شاعري كه در دو دهه اخير بيش از ديگران خبرساز بوده ومورد حمله و منتقدان بوده است شاعر كه سه گونه زيست شاعري داشته زيست اول( در بي تكيه گاهي) زيست دوم با (نم نم بارانم) زيست سوم با(بعد از كتاب رفته بودم به صيد نهنگ) باباچاهي مي توانست چون ديگر هم سن وسالانش سرخويش گيرد وبه چند كتاب شعر از دهه چهل به بعد بسنده كند ومذاق عمر باقيمانده را با اين كلكسيون شيرين نگه دارد كماكان كه بوده اند كساني كه جرقه اي بيش نبودند شايد اين جهش يا تغيير بيشتر مايه تعجب بود كه مردي با موي سپيد دست به خانه تكاني زده وواقع پذير تر از ديگران با شعر امروز همگام و يكي از پرچمداران مدرن نويسي ايران مي گردد اين خصلت در شعر هاي پراكنده منوچهر آتشي هم بود كه بيشتر در نشريات منتشر مي شد البته به شكل كمرنگ تري !
اين شاعر سه زيست با نوعي ديگر گون نويسي بر شعر امروز تاثير شاياني داشت شعرهايي كه اغلب با طنازي و عشوه گري خاص كه مخاطب با شاعري جوان وسرزنده مواجه مي شود نه شاعري شصت وچند ساله
آيا اين تازگي نمي تواند ويژه گي فوق العاده اي براي باباچاهي باشد با تداوم وتاليفات منظم در چند ساله اخير؟
شعر باباچاهي شعر بي تعارف و ساده ايست كه در آن همه چيز به چشم مي خورد از شير مرغ تا جان آدميزاد از رسومات دريا وجنوب گرفته تا كافه هاي بي بديل خيال يا گوشه چشم عشقي كه در پيري مي جنبد او با تسلط بلامنازع بر شعر وادب وفرهنگ ايراني /منطقه اي نوعي ديگر از شعر فارسي را با ويژگيهايي از قبيل چند مركزيتي (كه از ويژگيهاي هنر پست مدرن است)- ادغام زبان جدي وطنز با لطافت تازه تري كه كام خواننده بسيار سازگار است
باباچاهي را مي توان پركارترين شاعر دو دهه اخير ناميد وشاعري است مستند بدور از هياهو (اوديوانه وار مي نويسد) با شور وشعف بسياري كه اعجاب انگيز است
يكي ديگر از ويژگيهاي (باباچاهي شعر) آناليز بسيار وسيع كمي وكيفي در اين روزگار است هيچ شاعري به اندازه او مورد نقد وبررسي قرار نگرفت يا خيلي راحت بگويم شعر باباچاهي بيشترين مخاطب راداشت ومگر نه اينكه هر خوانش با پالايش وجمع بندي منجر به نقد ونظر ونگاهي متكثر مي شود شعر باباچاهي در شرايط زماني خاصي قرار گرفته كه هنوز تكليف بسياري از شرايط هنري ايران مشخص نيست وگاها ريسك موفقي هم قلمداد مي شود /در شرايط كنوني كه رسانه هاي هنري تغييرات خاصي را داده اند ودر ساحت هاي مجازي حضور فشرده اي را دارند علي باباچاهي شرايط دشوار رسانه اي را داشته وتنها به يمن شعرش از پس شرايط آشفته رسانه در ايران بر مي آيد
كرمانشاه اسفند87