ريخ راخ
به بهانه ي چاپ مجموعه شعر چوپي چناران
اخيراٌ چاپ کتاب هاي کردي در کرمانشاه صورت گرفته و تا آنجايي که من اطلاع دارم محقق بزرگ کرد محمدعلي سلطاني همچون گذشته روند حديقه سلطاني را جدي تر و با کيفيت تر دنبال کرده و از سويي مجموعه شعر کيومرث عباسي قصري نيز منتشر شده است که در فرصتي مناسب و بجا حتما نگاهي به آن دو اثر گرانبها هم خواهد داشت . يا همين که ساده از کنار ادبيات و آثار دوستان رد نشويم خود نيمي از ادبيات است.
شعر کردي کرماشاني به علت عدم کاربرد رد خيلي جاها از جمله نوشتار و ... در فقر خاصي به سر مي برد اصولا گويش هايي که در کنار زبان رسمي هر کشوري به کار مي روند با اين مشکل مواجه اند اينجاست که کار عده اي خاص که گاه شاعر و نويسنده اند دشوارتر مي شود . به عنوان مثال مردم ما حتي در خواندن زبان مادري خود مشکل دارند و از سويي نمي توانند بنويسند و اتوماتيک وار شکاف عمده اي در بين مخاطبين وعلاقه مندان يک زبان يا گويش ايجاد مي شود و رد گذشته نيز چنين بوده و ادبيات کردي ما به سمت شفايي رفته و گويش کرماشاني نسبت به گويش هاي ديگر از فقر کمي و کيفي عمده اي برخوردار است که هميشه اهل ادبيات را بام شکل مواجه کرده است و تنها عده اي خاص مي خوانند و مي نويسند بقيه اين افراد هم به شکل گوشي از زبان مادري خود که گاهي توام با موسيقي بوده يا در رسانه هاي ديداري و شنيداري بهره يم برند البته بحث علت استفاده هم بماند براي بعد که گاهي براي ريشخند و برخوردي کاملا تفنني بوده است هر چند به ضرس قاطع نمي شود حکم صادر کرد زيرا گاه دوستاني چون :رضا موزوني - جليل آهنگرنژاد - اردشير کشاورز - خانم صنعتي - علي سهامي - يداله رحماني و ... در جعبه جادوي مک لوهان و امواج راديويي مانع از حضور دلقک ها شده اند دوستاني که براي استهزا به زبان اجدادي و مادري خود پشت کردند و براي شادباشديگران از اين گويش مايه گذاشتند. البته آن افراد هم آدم هاي توانايي نبودندو کم مايه بودند که از ميان آنها بهمن قبادي ها و ... برنخاست در اينجا متوجه مي شويم نوشتن به زباني که با آن مي خنديم و مي گرييم و عاشق مي شويم چقدر دشوار است.
در اين ميان نکته اي که برايم بسيار جالب بود چاپ کتاب چوپي چناران اثر محمد حيدر است که با طرح جلدي زيبا خوش نشسته است . کتاب را که تورق مي کنم پايين هم شعر نام مکاني قيد شده که هيچ ارتباطي با شعر کردي ندارد .پايان هر شعر از کرج بيشتر نوشته بود اين مرد بزرگ حتي در بيمارستان و در بستر بيماري پس از سالها دوري از زادبوم خود باز اصالت خود را حفظ نموده و شعرهايي که گاه توام با حسرت و نوستالوپي است نگارش کرده است . چاپ اين کتاب باتمام کمبود امکانات ذهني و عدم ديدار هميشگي با الهامات بومي و فرسايش کلمات و رنگ باختن وازه هاي ناب کردي باز نقطه عطفي در شعر ماست و رد اين روزگار مي توان گفت به همت دوستان بزرگي همچون محمد حيدر است که يک رديف از يک قفسه ي کتابخانه اي کتاب منتشر شده است و اين دريغ و افسوس بزرگي است براي ما که چگونه شاهد ضعف زبان خود هستيم . محمد حيدر با چاپ اين کتاب صادقانه دل به شعر سپرده و بي هيچ ادعايي از جوار دماوند به پيچ هاي دل انگيز قلاجه سلام مي فرستدو ياد خاطرات را در هر جاي دنيا که باشد به دوش دارد او حتا ريخ هاي راخ را زا ياد نبرده و سياليت و بي تکيه گاهي آنها را به يادمي آورد . نکته جالب تر آن بهره گرفتن از اوزان هجايي است که زبان عربي و فارسي موزون بوده و از همين وزن بهره برده است و به او دست مريزاد مي گويم و به او که ( باز پرواز سه حه ر گاهان ) است درود مي فرستم.
متن مطلب براي آقاي شيردل عزيز وقضاوت خوانندگان محترم/ ××××××××××××××××××××××××××××××××××× دوستاني که براي استهزا به زبان اجدادي و مادري خود پشت کردند و براي شادباشديگران از اين گويش مايه گذاشتند. البته آن افراد هم آدم هاي توانايي نبودندو کم مايه بودند که از ميان آنها بهمن قبادي ها و ... برنخاست در اينجا متوجه مي شويم نوشتن به زباني که با آن مي خنديم و مي گرييم و عاشق مي شويم چقدر دشوار است.