درخت گردوي تاق بستان
علیرضا زرّین
تکیه ام بر درختی است
درختی کهنسال
درختی پر از میوۀ کال
درختی که گسترده شاخ و بر وبال
مرا چتر امنی است
حفاظی، آلاچیق ِ رحمت
درختی مرا مونس و مهربان همیشه است
درختی پر از صوت ِ گنجشگ های پُرگو
درختی که نامش ندانم چه باشد
اما مستعارش همان دار ِ گردو
درختی که درویش ِ مولا در آن زندگی کرده بود
درختی مرا تکیه گاه و پناه است
درختی که چون بوتۀ آتشی گرم
پر از شعله های جوان ِ گناه است
ولی بی جهنم، همه سایه سارش
حضور خنک گاه ِ آرامش ِ پاک ِ راه است
درختم، گل ِ روح ِ بختم،
ترا می پرستم
ترجمه به كردي:
از احمد امانی
داره گويزي تاق بوستان
پالم داريك
داريكي به سالا چوو
داريكي پر به بهرهي كال
داريك، چل و شاخي پهلهي داوه
له بو من، ئهمنه ژووريكه
حهساريك، كهپريكي رهحمهت
داريك، يار و دلداري ههميشهم
داريكي پر به باوش له جريوهي چولهكه
داريك كه نازانم ناوي چهس؟!
بهلام نازناوي "دار گردو"
داريك كه دهرويشه مهولا
تيدا ژيا بوو
داريك پاله پشتم و پهنامه
داريك وهك بنه ئاگريكي بهتين
پر به باوش له تيشكي گوناح
بهلام بي جهحهنم! ههموو سيبهرهكهي
بووني فينكه ههواري پاكي، ريگهي ريوبواره
دارهكهم! گوله روحي بهختم
تهنيا توي پهرهستم