شعری از رضا جمشیدی
«وه شونِد مِرِم»
يَي وَخت دُيْوْرَو نَيْوْد وه وَراوَرِم
بتواي بچيدِن نواي ريد گرِم
هَر جييگ بتواي ئراد داوِرم
بي شون و بي كَس سرم هَلگِرم
وه هر كو بچيد ناوَگَد چِرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
صد دَف وَتِمه هميش اُيْوْشِمو
من وه گَردْ تِنَو نَفَس كيشِمو
وه بونهي تِنَو ويره نيشِمو
هزار و يَي شَر بوده ريشِمو
كَم ناو چين بُوه،كَم بوه زاوِرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
وه هَر كو چيمه ناوِد بردِمه
نذر و نيازان ئراد كردِمه
ذريَگهي داوود چيمه گِردِمه
هَر وه بون تِنَو من نَمردمه
داخ چينَگَد چنگ ناسه قُرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
كُوره بومه نذر ئَو گُلوَنيده
چَوِم شيتِ ئَوْ چَو ئَرمَنيده
خَنهم وه نذرْ ئَو هركهي خَنيده
وَي بان زَيْوه يه چيو مَنيده
دردِد وه گيانِم دردِد وه سرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
هَگِ نَيْوْنِمَد شينه مالِمان
هاوارم چودِن تا وه ئاسمان
بَورَو وه داخ دُيْوْريد نَيلَمان
پياوَتي كه بپرس حالِمان
هناس سردو رنج بيوَرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
هاها مانْگَي ئاسمان كَو
روشِن كَرهگَي تيَريكان شَو
ايسه كه يَي شَو هايده لاي مِنَو
چيو وه دِلت تي زٌيوُ زُيْوْ بچيْدَو
اگر روژَو بو زگِ خُوهر دِرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
قِسَي خُوَش بكه بالا برز چين
چَوْ مَسْ چَو سيه وه وينهي شيرين
حق وه دسِده ار بچيده قين
چه ئاشويگي بي خداي بي دين
وه دين درچيمه يَسه كافِرِم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
وهار وختيگه تِ بايده باوان
ونه باقي گشتْ پاييزه و زمسان
هر چيگه ديرم چيه و ه تالان
چو و دس و پا،سر و دل و گيان
خاس بنوره پيم كورهي ئاگِرم
وه خدا بچيد وه شونِد مِرِم
دهس و قهڵهمد خوهش برای هاوزوانم فره جوان بيو وهڕاسی ك پارچه شعريگ مانادار و پڕله سووزه ئارهزووی سهركهفتن ئهراد ديرم وهختی پارچه شعره جوانهگهد خوهنسم فره وهدڵم نيشت وله ناو بهرنامهی شهووهخهير هاوزوان له ڕاديو شهفهق له بهغدا خوهنستمهوهی جاريگتريش دهسخوهشی له جهنابد كهم كاكه رهزای بهڕێز