سمیه قبادی در گفتگو با صدای آزادی: در شعرهایم محدودیت های زن را بیان کرده ام
سمیه قبادی در گفتگو با صدای آزادی: در شعرهایم محدودیت های زن را بیان کرده ام
از سال ۸۳ تا ۸۶ مسئولیت انجمن ادبی «تولدی دیگر» را عهده دار بوده و جوایزی را نیز در جشنواره های کشوری و منطقه ای دریافت کرده است. اولین مجموعه­ ی شعر سمیه قبادی با نام «این کتاب نیست، احتمال یک زن بیشتر است» به تازگی توسط انتشارات داستان منتشر شده که به همین بهانه با این شاعر جوان به گفتگو نشسته ­ایم:
فرهادکریمی: سمیه قبادی،متولد ۱۳۶۰ کرمانشاه. شعر را از سال ۷۸ در انجمن ادبی رشید یاسمی شروع کرده و بعد از آن در جلسات هفتگی انجمن هایی که در آن سالها برقرار بوده، شرکت داشته است. از سال ۸۳ تا ۸۶ مسئولیت انجمن ادبی «تولدی دیگر» را عهده دار بوده و جوایزی را نیز در جشنواره های کشوری و منطقه ای دریافت کرده است. اولین مجموعه­ ی شعر سمیه قبادی با نام «این کتاب نیست، احتمال یک زن بیشتر است» به تازگی توسط انتشارات داستان منتشر شده که به همین بهانه با این شاعر جوان به گفتگو نشسته ­ایم:

ـ خانم قبادی مجموعه شعری از شما با نام «این کتاب نیست، احتمال یک زن بیشتر است» به تازگی توسط انتشارات داستان منتشر شده، خودتان این مجموعه را معرفی می­ کنید؟ این مجموعه از ۲۵ اثر که شامل غزلها و‌مثنوی های من هست جمع آوری شده، که می توان گفت حاصل ۱۶سال نوشتن و کسب تجربه ی بنده ست، تمام تلاشم بر این بوده که دغدغه هایی که در دنیای امروز وجود دارد و برای من در مطلع آن ادبیات قرار دارد را در این اشعار قرار بدهم، غزلها و مثنوی های این مجموعه عاشقانه و اجتماعی هستند و انتشارات داستان به چاپ رسانده است و مهرماه سال جاری وارد بازار کتاب شد.
ـ تِم اصلی شعرهای این کتاب عاشقانه و اجتماعی است، از نظر محتوا کدام موارد از انگاره های اجتماعی را در شعرهایتان مورد بررسی و یا انتقاد قرار داده اید؟ قبل از هر چیز باید بگویم که به شعر زنانه یا شعر مردانه اعتقادی ندارم، به زبان شعری معتقدم که زبان حال همه ی افراد باشد و جنسیت در آن دخالتی نداشته باشد و باعث تفکیک افکار نشده باشد. اما در این برهه از عمر هنری خودم از نگاه یک زن به دنیا می نگرم و متعاقبا می نویسم و این نگاه به طبع در نوشتن من تأثیر بسیار زیادی داشته و دارد، در شعرهایم محدودیت های زن را بیان کرده ام، زنی که می خواهد آزادانه بیاندیشد، ببیند، بنویسد، دوست بدارد، بخندد و ..... در واقع زندگی کند، اما آیا دنیایی که در آن هستیم این را می پذیرد؟ بعید می دانم یا بهتر است بگویم من ندیده ام... نمی خوام مظلوم نمایی کنم و یا شبیه گروه هایی که شعار دفاع از حقوق زن را سر می دهند، به دنبال احقاق حقوق گمشده ی قشر خاصی باشم، ابداً... در شعرهای من زنی زندگی می کند که خسته است و دنبال گریزگاهی می گردد که در آن به آرامشی هر چند نسبی دست پیدا کند، آرامشی که نیاز نباشد در آن خودسانسوری کند.
ـ به نظر شما یک متن فارغ از مسائل جنسیتی، می تواند نگاهی فرا جنسیتی ارائه دهد؟ هنر یک زبان مشترک است برای همه ی افراد، فارغ از رنگ و نژاد و لهجه و البته جنسیت در هنر همه ی این ها وجود دارند و هنرمند رسالتش بر این است که این زبان مشترک را به گوش همه برساند و آنچه که از دریچه ی هنر می بیند را در اختیار مردم جامعه اش قرار دهد.
ـ پرداختن به معناهای نمادین و حدس­های مخاطب، چقدر می تواند شعرهای یک شاعر را به روایت­ های موجود در اجتماع نزدیک کند؟ شاعر از جنس همین مردم است و در میان مردم زندگی می کند، نمی توان شاعر را از مردم یا مردم از شاعر جدا دانست، واژه ها و تصاویری که در اکثر شعرهایم استفاده کرده ام، همان هایی هستند که ممکن است بارها و بارها در دیالوگ هایی که با دیگران داریم، بکار ببریم، یا اتفاقاتی که باعث ایجاد حس اولیه ی شعر در من شده اصلا دور از ذهن نیست، عشق و جنگ برای من دو عنصر خیلی مهم و کاربردی در امر سرودن هستند.... تا زمانی که در دنیای اطراف ما جنگ وجود داشته باشد، باید ضد آن بنویسیم، و تا زمانی که قلبی به طبش در می آید باید از لحظات شیرین آن نوشت...
ـ اعتراضی به مسائل آزار دهنده ی اجتماعی در شعرهای شما وجود دارد. استفاده از این فاکتور چقدر در بیان حقایق درونی مولف کارکرد دارد؟ من معتقدم وقتی موضوعی جامعه مورد نظر هنرمند را آزار می دهد، هنرمند آنرا با روش های مختلف بیان می کند تا شاید بتواند راهی برای برطرف کردن آن موضوع پیدا کند. نقاش با تابلویی که ترسیم می کند، آهنگساز با نت هایی که کنار هم قرار می دهد و سازی که نوای درونی اش از آن به گوش می رسد. سینما با تصویر، که این هنر انصافا در بیان مطالب حق زیادی به گردن مخاطب دارد. هر هنری با ابزاری که در اختیار هنرمند قرار می دهد در این مسیر حرکت می کند. و در شاعر این کلمه است که هم می تواند مخاطب را به خواب فرو ببرد و هم می تواند رستاخیز ی عظیم را در او بوجود بیاورد. قرار نیست زنده باد و مرده باد راه بیاندازد و خمودگی و افسردگی و پژمردگی را به جامعه تزریق کند، او دردهایی که در درون خود دارد و نمایی از جامعه ی بیرون از خود می تواند باشد، با کلمات و با شعر بیان می کند.
ـ جنگ بخشی از هویت ما مردم غرب کشور است. شما در پرداختن به جنگ، چقدر به دنبال عادت زدایی و ارائه ی نگاه جدیدی بوده اید؟ سوال خیلی خوبی ست، ممنونم که مطرح کردید. اول اینکه جنگ فقط به غرب کشور ما تعلق ندارد، جنگ مقوله ای ست که در کشور ما هیچ وقت فراموش نخواهد شد، چرا که تأثیرات آنرا هنوز و همچنان در زندگی مان می بینیم، البته منکر این نیستم که این تأثیرات در غرب کشور به شدت پر رنگ تر است. در من تأثیرات جنگ درونی شده و من از یک جنگ درونی حرف می زنم، خشونتی که در دنیای بیرون از من است را نمی توانم نادیده بگیرم و تلاش کرده ام که ضد آن بنویسم و از کلیشه ها دوری کنم. این را در مجموعه ی عاشقانه های جنگ شاید بهتر بتوانم به گوش مخاطبان برسانم. جنگ چهره ی زشتی دارد، اما هنرمند است که از همین زشتی هم استفاده می کند تا مخاطب را به دنیای پیرامونش آگاه تر سازد. از شعار باید بپرهیزد تا اثرش جایگاه واقعی خود را در جامعه پیدا کند.
ـ همه­ ی ابزارها و امکان­های شعری و شگردهایی که آن را می­سازد و شکل می­دهد بیش از هر چیز، انگاره­ های ذهنی و واگویه­ های درونی شاعر را نقش می­دهند. چقدر خوِد واقعی شما با خودِ حاضر در شعرهایتان هماهنگ است؟ شخصیت هر کسی دارای ابعاد مختلفی ست و در اهل هنر این هنر است که به این ابعاد مختلف شخصیتی اجازه ی نمود و  بروز بیشتر و عمیق تر را می دهد. زنی که در شعرهای من است از خودِ من خیلی فاصله ندارد. زنی که از سانسور شدن بیزار است، در درونش نبردهای زیادی دارد، به دنبال آرامشی هر چند نسبی در دنیای پر هیاهوی امروز است، کم رو و خجالتی ست و شعر وسیله ی بروز راحت تر این موارد شده است.
ـ وضعیت شعر کلاسیک امروز کرمانشاه را چگونه ارزیابی می کنید؟ شعر کلاسیک به خودی خود در کرمانشاه چند سالی بود که در رکود به سر می برد و نسل تازه ای را ارائه نکرده بود، اما اگر بخواهم تقریبی بگویم حدود یکسال و نیم است دوستان جوانی را می بینم که به شعر کلاسیک و سرودن آن علاقمند هستند و در این عرصه فعالیت جدی دارند اما در کل شعر در کرمانشاه حال خوبی ندارد و آنهایی که باید از آن مراقبت کنند، در بد شدن حال و روزش بیشتر تلاش می کنند تا بهبود آن.که من می گویم این کار کاملا ناخواسته و سهوی ست. شعر مقوله ای نیست که در آن به دنبال آمار باشیم. چند نفر به انجمن من می آیند و چند نفر به انجمن دیگری. انجمن من چندمین جلسه اش را برگزار کرد و انجمن دیگری چند جلسه. ناگهان متوجه می شویم که در سطح شهر در یک روز و یک ساعت همزمان در مکانهای مختلف انجمن برگزار می شود، مگر در شهر چند نفر شاعر حضور دارند که این همه جلسه ی شعر داریم؟؟؟؟ خلاصه بگویم شعر دارد قربانی جبهه گیری ها و لج بازی های افرادی می شود که خدا کند یادشان نرفته باشد شعر در بستر دشمنی و کینه رشد نخواهد کرد.
نظرات [۲]
چهارشنبه، ۱۳ بهمن ۱۳۹۵ :: ۰۴:۲۳
واقعا خدا رو شکر که ادبیات ما به زینت شعر شما خانم قبادی آراسته شده و شما پیشگام این عرصه هنری در بین زنان کرد شده اید با امید بهروزی شما
جمعه، ۲۴ دی ۱۳۹۵ :: ۰۳:۱۴
"به شعر زنانه یا شعر مردانه اعتقادی ندارم، به زبان شعری معتقدم که زبان حال همه ی افراد باشد و جنسیت در آن دخالتی نداشته باشد و باعث تفکیک افکار نشده باشد. اما در این برهه از عمر هنری خودم از نگاه یک زن به دنیا می نگرم" تناقض آشکار!! از نگاه یک زن به دنیا نگاه می کنم یعنی چه!؟ میشه توضیح بدهید خانم قبادی؟
اطلاعات شما ذخيره شود ؟