پرتو غزل و شیدایی / فرهاد حیدری گوران
پرتو غزل و شیدایی / فرهاد حیدری گوران
پرتو کرمانشاهی، نامی بزرگ و متعلق به سنت شعر مردم محور است، نوعی از شعر که به فرهنگ توده بر می‌گردد و از آن تغذیه می‌کند. مجموعه آثار او به زبان کوردی خوارو دستاورد خود اوست، بدان‌گونه که مثلا ترانه‌های حسن زیرک چنین است. شیوه‌ی خاص او در نوشتن غزل به زبان کوردی خوارو، پیشینه‌ای اگر دارد در سنت شفاهی شعر کوردی است، و نه صور مکتوب آن...

پرتو کرمانشاهی،  نامی بزرگ و متعلق به سنت شعر مردم محور است، نوعی از شعر که به فرهنگ توده بر می‌گردد و از آن تغذیه می‌کند. مجموعه آثار او به زبان کوردی خوارو دستاورد خود اوست، بدان‌گونه که مثلا ترانه‌های حسن زیرک چنین است. شیوه‌ی خاص او در نوشتن غزل به زبان کوردی خوارو، پیشینه‌ای اگر دارد در سنت شفاهی شعر کوردی است، و نه صور مکتوب آن، که دیرینگی‌اش را باید در دیگر شاخه‌های زبان کوردی پی گرفت. لحن و بیان و طرز سخنش متاثر از زبان مردم است، نه تاریخ ادبیات و ساخت‌های ادبی از پیش موجود.
شعر او در عین حال معطوف به حزن و غیاب است. او از بن‌مایه‌های تغزلی، همچون حسرت و فراق و فقدان، بهره می‌گیرد و آن را در گستره‌ی زبانی بدیع بازنمایی می‌کند. از حیث فرم او یک شاعر سنت‌گراست، و از منظر بیان‌، در برابر تناقضات سوبژکتیو عصر مدرن و دلهره‌ی زیستن در جهان امروز، به امر نو نمی‌گراید و همچنان دلبسته‌ی گذشته و گذشتگی است. با این حال شعر او یک خصوصیت بارز دارد، توانایی اثرگذاری بر مخاطب خویش، بی آنکه به سطح توقعات نازل از ادبیات تقلیل یابد.
شعر پرتو بسترساز گسترش و‌ مانایی گویش کوردی کرماشانی بوده است، گویشی که تنها به میانجی زبان ادبیات از زوال و نابودی نجات می‌یابد. 
او خانه‌ی زبان را برساخته و مقوم شور و شوق هستی در آن بوده است.
بی تردید نام پرتو کرمانشاهی در کنار نام یدالله بهزاد، شاعر همنسلش در آن دیار خجسته، درخششی جاودان دارد، اگر که جاودانگی را گرانیگاه حقیقت و حسیات انسانی بدانیم.
فرهاد حیدری گوران
اردیبهشت ماه ۱۳۹۹


به کوشش: دنگ پراو

اطلاعات شما ذخيره شود ؟