شعر پرتو توشه‌ى جان است / علیرضا فیض‌بشی‌پور
شعر پرتو توشه‌ى جان است / علیرضا فیض‌بشی‌پور
شعر پرتو توشه‌ى جان است و سراینده اش هاتفى روشنى بخش که براى من معناى واژگان ذوق، ادب و آزادگى، تجسم وجود اوست. در نوباوگى آنگاه که شوریده سر به جستجوى نور، دیار را پشت سر نهادم، در مسیر رویدادها و زمان که به شتاب سپرى مى شد، دریافتم که یار در خانه را گرد جهان مى جسته ام.
یادداشت اختصاصی علیرضا فیض‌بشی‌پور به مناسبت ٢٧اردیبهشت ماه روز استاد پرتو کرمانشاهی
الا اى طوطى گویاى اسرار
مبادا خالیت شکر ز منقار
سرت سبز و دلت خوش باد جاوید
که خوش نقشى نمودى از خط یار
شعر پرتو توشه‌ى جان است و سراینده اش هاتفى روشنى بخش که براى من معناى واژگان ذوق، ادب و آزادگى، تجسم وجود اوست.
در نوباوگى آنگاه که شوریده سر به جستجوى نور، دیار را پشت سر نهادم، در مسیر رویدادها و زمان که به شتاب سپرى مى شد، دریافتم که یار در خانه را گرد جهان مى جسته ام.
خاطره اى، چون رویایی شیرین که نشان از بصیرت انسانى ایشان دارد با من است که نقل آنرا بى مناسبت نمى دانم. سال هاى دور آنگاه که هنوز هنرجویی خام دست بودم، شبى در منزل دکتر عاطفى، انسان گرانقدر، از فیض دیدار استاد پرتو بهره مند شدم. جناب عاطفی سازى به دست من دادند و من به شوق حضور مجلسیان پنجه‌اى نواختم.
از این دیدار سال ها گذشته بود. روزى در یکى از کتابفروشى هاى کرمانشاه  کتابى را ورق میزدم. صدایی مهربان شنیدم که خطاب به سایرین فرمودند :
ایشان آقاى بشى‌پور از موسیقى دانان شهرمان هستند؛ و به زیبایى و مهر هر چه تمام تر گفتارى بر این افزودند.
از پشت غبار خاطرات و گذشت ایام، سیماى روشن ایشان در ذهنم جان گرفت و این پرسش که چگونه مرا به خاطر دارند؟ در آن مهمانى سال هاى دور، یقیناً بار و برى نداشته ام که تقدیم ایشان کرده باشم!
شنیده ایم که آیین بزرگان خطاپوشى است. آن روز در آن کتابفروشى بیش از هر چیز به بزرگوارى ایشان فکر میکردم که از چنین رهروان راه حقیقت جز این نیز  نشاید.
شعر بیان مرتبت شعور و آگاهى انسان و جهان اوست. شعر پرتو حکایت زندگى، عشق، انسانیت و مهربانى است. از تلاش وتکاپو در عرصه ی موسیقی وادبیات مرزوبوم آموخته ام که مفهوم و بشره ى شعر و موسیقى کرمانشاه، بسی فراتر از مرزهاى جغرافیایى آن است؛ به مصداق آنکه شعر على اشرف نوبتى  در گستره ای از جهان فرهنگی، فراگیر است.
هەر دارێ ئەگەر بەر بگرێ سەر چەمنێدن
من بێ‌ سەمەری ئافەت پشت چەمیامە
این حرف، حرف انسان جهان ماوایى ست که در کرمانشاه زندگى  میکند.
به مناسبت گرامیداشت استاد على اشرف نوبتى
اردیبهشت ماه یکهزارو سیصدو نود و نه
علیرضا فیض‌بشى‌پور
۲۷اردیبهشت ۱۳۹۹

به کوشش: دنگ پراو

اطلاعات شما ذخيره شود ؟