نگاهی به مجموعه شعر «پوسیدگی» سروده میثم زردشتیان/ محمد کرمانشاهی
  نگاهی به مجموعه شعر «پوسیدگی» سروده میثم زردشتیان/ محمد کرمانشاهی
«بدعت در خیال» اگر به طور پخته پیش برود می‌تواند موفقیت آمیز باشد. چه آنکه در اکثریت شاعران امروز شاهد آنیم که حتی خیالشان هم سایه ایست از سایه های خیال یکدیگر! و بی تردید موفق آن کسانی هستند که زیست و آنچه باید و نباید پیرامونشان بوده را به مغاک شعر بکشانند اما ...
«بدعت در خیال» اگر به طور پخته پیش برود می‌تواند موفقیت آمیز باشد. چه آنکه در اکثریت شاعران امروز شاهد آنیم که حتی خیالشان هم سایه ایست از سایه های خیال یکدیگر! و بی تردید موفق آن کسانی هستند که زیست و آنچه باید و نباید پیرامونشان بوده را به مغاک شعر بکشانند اما بعد «پوسیدگی» دومین مجموعه شعر «میثم زردشتیان» است که به سال ۱۳۹۵ و به همت انتشارات ماه باران چاپ و گسترده شده است.
بی‌شک برای بررسی روند شعری یک شاعر باید آثار او را از ابتدای نگارش جدی، مورد بررسی قرار داد و نگارش جدی هر مولف هم با چاپ اولین اثرش در کتب یا جریده ها آغاز می‌شود شخصاً نگارش جبهه گیری ها و تفکر میثم زردشتیان را در کتاب دومش بیشتر از کتاب اول دوست دارم . چرا که در کتاب اول به شدت تحت تاثیر بیان احساس صرف -به گونه ای مبتدیانه - است اما در پوسیدگی چنین نیست و پر واضح است که شاعر به جایی از بدعت در خیال رسیده که این تصاویر را خلق می‌کند
 ...ما که از یک شاخه بودیم /چگونه برادرانم سر از بازار میوه /و من /سر از کارخانه کمپوت سازی درآوردم) 
یا اینکه (خوشبخت آنها که میز های صبحانه شدند /و با سواد تر از ما میزهای تحریر /کدام یک از ما میتوانست احترام یک میز کنفرانس را داشته باشد؟......)
 و همینطور به آن حد از اندیشه رسیده که توانسته است یک بیان گروتسک بر کل مجموعه سوار کند و تقریباً چیزهای زیادی از این جهان را با این بیان در مقابل هم قرار دهد به عنوان مثال به این سطرها توجه کنید
 ...از خانه بیرون میروم /به یاد می آورم روزی را /که با دست چپم دست راستش را گرفته بودم /نمیدانستم /کدامیک نامه اعمال دیگری هستیم)
و اما اینکه به مانند هر مجموعه ای این مجموعه هم خالی از ضعف نیست می‌توان به جد اشاره کرد به اینکه در مطلع اکثر آثار یک گزاره خبری است و گزاره خبری در ادامه به «مهندسی شدن اثر» می انجامد و اینجاست که مولف یک تنه بار متن را به دوش می‌کشد. در خبرها، نتیجه گیری ها و سایر مسائل و باز اینجاست که مخاطب نمی‌تواند در متن سهیم باشد و مولف خود فرصت کنکاش و زیر و رو کردن متن را از مخاطب می‌گیرد و مخاطب را به مثابه طفل مکتب رو و مولف را به مثابه میرزای مکتب می‌کند که چشم و گوش بسته باید تمام نطق ها را بپذیرد.
 در هر حال پیشنهاد من، خواندن مجموعه پوسیدگی از میثم زردشتیان است چرا که هر انسانی روزی باید با این پوسیدگی دست و پنجه نرم کند و چه خوب که مولف این پوسیدگی را در زوایای مختلف این جامعه بسط و گسترش داده است.

اطلاعات شما ذخيره شود ؟