کارشناسان از عملکرد استاندارکرمانشاه می گویند؛ راز بقـــای رازانی

seda461.jpg

 


کارشناسان از عملکرد استاندارکرمانشاه می گویند؛
راز بقـــای رازانی
صدای آزادی» تلخ است اما باید گفت که این سالها توقعات حداقلی مردم کرمانشاه با آمدن هیچ مدیر کلانی در این استان برآورده نشده است. همواره با گوشزد مشکلات پیش روی مدیران قبلی، آب از آب تکان نخورده و در برهمان پاشنه می چرخد. روزهای رضایی بابادی را که مرور می کنیم، می توانیم بگوییم که با همه کاستی هایش از این روزهای رخوت زده بهتر بود. روزها و ماه هایی که اگر چه چراغی روشن نشد اما همین که تبلغاتی برای روشن کردن چراغ امید بود، مردم را امیدوار می کرد. اما امروز در دولت استانی کرمانشاه چه می گذرد؟ رسانه ها اطلاعی ندارند. تمام درهای اطلاع رسانی شفاف بر بسیاری از اهالی رسانه بسته است. اما انگار چیزی برای دیدن وجود ندارد. 
هنوز گره از «ابروهای درهم» مدیریت کلان استانی گشوده نشده است. راستی این مدیریت چقدر بقا دارد؟ راز بقای مدیریت رازانی به کدام ابزارها بسته است؟ مگاپروژه هایش کی افتتاح می شوند؟ «تحول» بنیادینش کی کلید می خورد؟ و بالاخره مشکلات استانی چگونه باید حل و فصل گردند؟
یک کارشناس حوزه های اجتماعی و سیاسی می گوید:«خوب یادم هست که در زمان رضایی بابادی در مصاحبه گفتم مشکل کرمانشاه با تغییر پرسنلی حل نمی شود و ما در استان با مشکل مدیریت ساختاری و تغییر نگرش درگیر هستیم . مشکل استان ما فقط استاندار نیست. برای تحول در استان نیازمند آن هستیم که مدیریت اجرایی، نمایندگان محترم مجلس، نمایندگان محترم مجلس خبرگان، امام جمعه و نماینده محترم مقام معظم رهبری و مردم و نخبگان ما مطالبه گر توسعه استان باشند و همه در این موضوع همدل و همگام باشند.»
جواد نیری در ادامه ضمن اینکه همه مشکلات را محصول ناکارآمدی مدیریت کنونی استانی نمی داند، می افزاید:« تا وقتی این صدای مطالبه گری برای رفع مشکلات مردم به صدای واحدی تبدیل نشود ما در همین شرایط خواهیم ماند. مردم ما از حکومت طلب دارند. ما درهشت سال جنگ آسیب بسیار دیدیم تمام زیر ساخت های استان نابود شد وقتی در زمان جنگ اندک صنایع ما می سوخت، استان های دیگر صنایع جدید را افتتاح می کردند. بیکاری امروز ما محصول آن روزها است. ما در بازسازی و دوران سازندگی هم مظلوم بودیم و به حقمان نرسیدیم.عنایت بفرمایید شما این چند سال گذشته چند بار فریاد نمایندگان استان را در مجلس شنیده اید. وقتی این مطالبات مکرراز زبان همه تکرار شود آن وقت دولت و مرکز نشینان هم فکر چاره می کنند.»
نیری در پاسخ به این سوال که با تغییرات مدیریت استان، بسیاری چشم به راه بودند که می توانند اولین بارقه های دولت امید را ببینند. اما انگار این خوش بینی ها به تحقق نپیوست. گره گار را کجا می بینید ؟ گفت:« واقعیت همین است که در سوال پرسیدید. تصور این بود که با آمدن دکتر رازانی یک تحولی در بخش عمرانی در استان ایجاد شود و بارقه های امید در دل مشتاقان نظام برای بهبود معیشت و اشتغال مردم ایجاد شود اما متاسفانه اتفاق خاصی نیفتاد و رکود و سکون در بخش عمرانی همچنان جاری است. مشکل اساسی ما در مدیریت عدم قدرت چانه زنی مدیران استان برای جذب بودجه است. منتظرند از سوی مرکز به آنان بودجه ای اختصاص داده شود در حالی که همه مدیران باید با لابی گری با مجموعه های خود در مرکز بودجه جذب کنند. همه ما می دانیم دولت وضعیت خوبی از نظر مالی ندارد اما وقتی نیست برای همه نیست. کسی حق ندارد با لابی گری بودجه استان ما را کم کند و به استان دیگر بدهد.»
کارشناس دیگری که با پیام این چنین در تلگرامش خواسته که:« فقط بنام من چاپ نشود»، به نکات درد آوری اشاره دارد که صدای آزادی از انتشار آن بخش معذور است. وی در بخشی از سخنانش با قیاس رضایی بابادی با مدیرارشد کنونی می گوید:« تاکنون هیچ تحرکی درعرصه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی واجتماعی نداشته ایم. مقایسه شاخصهای توسعه ای رضا بابادی با رازانی تفاوت چشمگیر دارد. مهندس بابادی درطول ۶ماه بازارچه «تیله کوه» و «سومار» و مجوز تردد مسافر از بازارچه شوشمی را گرفت که درنوع خودش بی نظیر بود. نشستها ومیتینگ های سیاسی فراوان بودند و...» 
جواد نیری در ادامه گفتگو می گوید:« من عقب ماندگی و بیکاری استان را متوجه مردم، رسانه ها و نخبگان می دانم و تا مطالبه گری شکل نگیرد، مدیران ما روز را به شب می رسانند و در اتاق های کارشان ایام سپری می کنند. این مردم هستند که باید مطالبه گری کنند و آسایش را از مسئولین بگیرند.این به این معنی نیست که خدای ناکرده حرمت ها رعایت نشود .همه ما عاشق نظام و انقلاب هستیم و لحظه ای در دفاع از آن کوتاهی نمی کنیم ولی نمی توانیم فقر و بدبختی مردم را ببینیم و دم نزنیم. خیل بیکاران استان عرق شرم بر پیشانی هرآدم غیرتمندی می نشاند.»
کدام راهکار می تواند طعم امید بدهد و کدام تدبیر می تواند به حل معضلات و مشکلات کرمانشاه امروز ختم شود؟ نکته ای که می تواند به عنوان یک «فرهنگ» در جامعه ما نقش ویژه ای ایفا کند، جرأت استعفاست. در چرخه مدیریت رازانی معاونان و مدیران کل بسیاری هستند که باید شهامت استعفا داشته باشند. تا مدیران تازه نفس بتوانند فضای رخوت زده ی این ماههای استان کرمانشاه، دوباره ریه های مردم را پر از اکسیژن امید کنند. آنجاست که باید برنامه های تازه تر جواب بدهند. 
جواد نیری در پایان بحث هایش به نکات مهمی اشاره دارد که خواندنی است:« دکتر رازانی باید و باید در اشتغال استان تحولی ویژه ایجاد کند. چنانچه ایشان و نمایندگان و امام جمعه محترم پیگیری کنند، می توانند مجوز حداقل هزار نفر را از دولت اخذ کنند. دولت حق ندارد همان قوانینی که برای استخدام در کشور وضع می کند، برای کرمانشاه وضع کند. نوبخت خوب میداند وضع ما با گیلان چه تفاوتی دارد یا استان های دیگر ... پس دکتر رازانی باید تحرک بیشتری از خود نشان دهد. با نمایندگان تازه نفس، هماهنگ شود و کمر همت برای خدمت و توسعه استان ببندند و گرنه در همین جا خواهیم ماند.»به هر روی این روزها و ماهها نشان از بقای مدیری مطمئن و تحول آفرین ندارد. اما کدام راز، مایه بقای رازانی خواهد بود؟ آیا مردم استان کرمانشاه روزی با ابروهای درهمِ رازانی خداحافظی خواهند کرد و لبخند شادی را با سوت قطار تحول خواهند دید؟

اطلاعات شما ذخيره شود ؟